เมื่อสังกะสีถูกดูดซึมเข้าสู่เซลล์เยื่อบุผนังลำไส้เล็ก จำเป็นต้องมีโปรตีนช่วยในการขนย้ายและจะเคลื่อนย้ายได้หลายทาง ได้แก่

1. อาจเคลื่อนย้ายกลับเข้าสู่ลำไส้เล็ก
2. อาจทำหน้าที่ภายในเซลล์เยื่อบุผิว
3. อาจเคลื่อนย้ายเข้าสู่กระแสเลือด
4. อาจจับกับโปรตีนที่มีน้ำหนักโมเลกุลต่ำ (6,000-8,000 ดาลตัน) เช่น โปรตีนไทโอนีน (thionein) ได้เป็น เมทอลโลไทโอนีน (metallothionein)โปรตีนไทโอนีนเป็นโปรตีนที่มีหมู่ซัลฟ์ไฮดริล (-SH) ทำให้สามารถจับกับไอออนประจุบวก (chelating
   divalent cation) ได้

การที่สังกะสีจะเข้าสู่ภายในเซลล์ของร่างกายจะต้องจับกับโปรตีน (zinc binding ligand) เรียกว่า cysteine-rich-protein (CRIP)
ซึ่งจะช่วยขนย้ายสังกะสีจากเซลล์เยื่อบุผนังลำไส้เล็กส่งต่อให้แอลบูมินหรือโปรตีนอื่นๆ ในเลือด เช่น แทรนส์เฟอร์ริน
แอลฟา-2 แม็กโครโกลบูลิน (µ-2 macroglobulin) และอิมมูโนโกลบูลินจี (immunoglobulin G, IgG) ที่อยู่ในหลอดเลือด

สังกะสีส่วนที่เหลือจากการดูดซึมและบางส่วนที่ออกมาในระบบทางเดินอาหาร โดยปนออกมากับน้ำย่อยจากตับอ่อนและลำไส้เล็ก
จะถูกขับออกจากร่างกายทางอุจจาระประมาณวันละ 10 มิลลิกรัม และสังกะสียังถูกขับออกจากร่างกายทางปัสสาวะอีกประมาณ
วันละ 0.4-0.5 มิลลิกรัม