สารสกัดจากเครื่องเทศ หรือโซลูเบิลซีซันนิง (soluble seasoning) จัดเป็นเครื่องปรุงรสพื้นฐานที่เตรียมขึ้นเพื่อนำไปผสมกับเครื่องเทศชนิดอื่นๆ หรือสารประกอบอื่นที่เป็นส่วนประกอบของเครื่องปรุงรสตามที่กล่าวไว้แล้วในตอนต้น หรืออาจจะเป็นผลิตภัณฑ์ที่เตรียมขึ้นเพื่อให้สามารถนำไปใช้ได้สะดวกขึ้น ผลิตภัณฑ์นี้จะได้จากสารสกัดจากเครื่องเทศที่อยู่ในรูปโอลิโอเรซิน ซึ่งถึงแม้จะมีข้อดีหลายประการดังที่เคยกล่าว แต่มีข้อเสียบางประการคือ ยากลำบากต่อการนำไปใช้เพราะสารสกัดพวกนี้มีความหนืดสูงทำการชั่งตวงยาก และสูญเสียมากด้วย จึงจำเป็นต้องเตรียมให้อยู่ในรูปที่นำไปใช้ได้สะดวก การเตรียม soluble seasoning ทำได้โดยการทำให้โอเรซินกระจายตัวเป็นละอองและสามารถเกาะติดอยู่บนผิวหน้าของสารตัวพา (carrier) ที่บริโภคได้และละลายได้ในน้ำ อาทิ เกลือ น้ำตาลเดกซ์โทรส (dextrose) แล็กโทส (lactose) และมอลโทเดกซ์ทริน (maltodextrin) และยังคงอยู่ในรูปของอนุภาคขนาดเล็กและแห้งและมีสมบัติการลื่นไหลที่ดีเหมาะจะนำไปผสมกับส่วนประกอบอื่นๆ เพื่อเป็นผลิตภัณฑ์เครื่องปรุงรสต่อไปได้ เกลือจะเป็นสารตัวนำที่นิยมใช้มากที่สุด เพราะมีชนิดที่เหมาะสมในการเกิดการกระจายตัวของโอลิโอเรซินเป็นไปได้ดีและสม่ำเสมอ แต่จะมีข้อจำกัดการนำไปใช้กับผลิตภัณฑ์สุดท้ายที่ไม่ต้องการให้มีปริมาณเกลือสูง

วิธีการผสมแนะนำให้ใช้เครื่องผสมชนิดที่มีใบพายช่วยกวน โดยเฉพาะในพายชนิดเป็นรูปบันไดเวียนหรือริบบิ้น แต่ถ้าโอลิโอเรวินนั้นมีความหนืดมาก จะทำให้ผสมได้ยากที่จะทำกระจายตัวทั่วถึง ควรแก้ปัญหาโดยการเติมสารช่วยลดความหนืดลงบ้าง ส่วนทำการผสมที่นิยมใช้ ได้แก่ น้ำมันพืชและโพรพิลีนไกลคอล (propylence glycol) หรืออาจทำได้โดยเริ่มผสมส่วนที่เป็นของเหลวก่อน แล้วจึงตามด้วยส่วนที่เป็นของแข็ง โดยเติมลงไปอย่างช้าๆขณะเครื่องกำลังทำงาน ตัวอย่างของ soluble seasoning ที่ผลิตจำหน่ายอยู่ ได้แก่ สารสกัดในรูปโอลิโอเรซินของคื่นฉ่าย พริกไทยดำ เซจ กระเทียม และหอม ซึ่งจะมีความเจือจางลง ตัวอย่างของพริกไทยดำที่ผลิตในรูปที่จะมีปริมาณของโอลิโอเรซินกระจายตัวอยู่ในระดับแตกต่างกันตั้งแต่ร้อยละ 2-5 การเลือกใช้เพื่อให้เกิดความเข้มข้นของกลิ่นจะต้องเลือกความเข้มข้นให้เหมาะและต้องพิจารณาเรื่องของการกระจายตัวที่ดีและสม่ำเสมอด้วย จะช่วยให้ควบคุมกลิ่นของผลิตภัณฑ์ได้สม่ำเสมอด้วย