ผลของการขาดสังกะสี

การขาดสังกะสีจะมีผลต่อการเจริญเติบโต การพัฒนาระบบสืบพันธุ์ การรักษาแผล การรับรสอาหาร ทำให้ลดความอยากกิน
การเกิดตุ่มพุพองที่ผิวหนัง (ulceration) ผมร่วง และการสร้างเนื้อเยื่อเกี่ยวพันลดลง ถ้าร่างกายได้รับสังกะสีไม่เพียงพอ
จะทำให้ร่างกายเตี้ย แคระแกร็น (dwarfism) ความต้องการทางเพศต่ำ (poor sexual performance) กระดูกมีรูปร่างผิดปกติ
เส้นผมและเล็บผิดปกติ เส้นผมหยาบ ท้องร่วง น้ำหนักตัวลด และเจริญเติบโตช้า ไม่มีความรู้สึกต่อรสอาหาร (hypoguesia)
ระบบทางเดินอาหารผิดปกติ สร้างไคโลไมครอนได้น้อย (poor chylomicron formation) การดูดซึมวิตามินเอและโฟเลต
เสียไปด้วย

การขาดสังกะสีมักพบในผู้ป่วยที่มีการดูดซึมที่ลำไส้เล็กผิดปกติ หรือมีการขับสังกะสีออกทางปัสสาวะมาก เช่น ในคนที่ติดสุราเรื้อรัง
ผู้ป่วยที่เป็นโรคตับ (hepatitis) คนที่กินอาหารมังสวิรัติ เนื่องจากแหล่งอาหารที่ดีของสังกะสีอยู่ในเนื้อสัตว์ และพืชยังมีสารที่ไป
ลดการดูดซึมของสังกะสีด้วย เช่น ไฟเทตและเส้นใยอาหาร จึงมักพบการขาดสังกะสีในคนที่กินอาหารที่มีไฟเทต
และเส้นใยอาหารสูง

                ถ้าร่างกายได้รับสังกะสีไม่เพียงพอ จะทำให้แผลหายช้า ร่างกายเจริญเติบโตช้าลง ตับโต เกิดภาวะโลหิตจาง
หัวล้าน (alopecia) เบื่ออาหาร ต่อมสร้างเชื้ออสุจิน้อยกว่าปกติ (hypogonadism) ทำให้มี sexual maturation ช้า
นอกจากนั้น ยังมีผลทำให้การรับความรู้สึกของรสและกลิ่นช้าลง เพราะโปรตีนกัสติน (gustin) ซึ่งเป็นโปรตีนที่มีสังกะสี
เป็นองค์ประกอบและมีกรดแอมิโนฮิสทิดีนสูง จะถูกหลั่งออกมาจากต่อมพาโรติดปนอยู่ในน้ำลาย โปรตีนกัสตินจำเป็นต่อ
การพัฒนาของต่อมรับรส (taste bud) คนที่ดื่มแอลกอฮอล์มากๆ จะทำให้ร่างกายขับสังกะสีออกมาในปัสสาวะเพิ่มขึ้น
อาจทำให้ร่างกายขาดสังกะสีได้